Get Adobe Flash player
Kies uw taal
  • Nederlands
  • English
What's the time in...
Acknowledged as

anbi

Stichting Light for Asia
NL 70 RABO 0126 9283 39 te Monnickendam
Onder vermelding van “Project Thailand”
ANBI    Algemeen Nut Beogende Instelling


Secretariaat:
Stichting Light for Asia
Melkkruid 47,
1441 XS Purmerend
T.  06-81513248
E. stichtinglightforasia @gmail.com


Peter & Tatjana Bak
PO Box 61 Muang,
Chiang Rai 57000,
Thailand

M. Peter      +66 (0) 85 719 9810
M. Tatjana      +66 (0) 81 169 6268
E. peterentatjana@gmail.com

Wat doen die jonge mannen nu?

Voor dit artikel is geen vertaling beschikbaar.
There is no translation available for this article.

altEen kleine update over de jonge mannen van de familie Bak. Want, zul je je afvragen, wat doen die in hun dagelijkse leven?

Jeremy is op dit moment 17 jaar en zit in 11th Grade van de Internationale school. Dit betekent dat hij hierna nog 1 jaar moet om af te kunnen afstuderen aan de High School. Jeremy is op dit moment aan het nadenken over wat hij als vervolgopleiding zou willen gaan doen. Dit valt lang niet mee! Het lijkt erop dat hij een opleiding in de techniek wel ziet zitten. Komende zomer gaat hij een aantal verschillende opleidingen en scholen bezoeken om zo een indruk op te doen van wat het in gaat houden. Op de foto is Jeremy samen met Peter bezig aan een opdracht voor Science.

Nathan gaat lekker op school, vermaakt zich goed in zijn klas, waar alleen maar jongens in zitten. :) Voetbal is zijn grote passie! Hij zit op een lokale voetbalclub en trained elke zaterdag. Nathan vindt het ook leuk om gids te zijn, dus als je op bezoek komt in Thailand dan weet je wie je vragen kunt om een dagje uit te gaan. Hij weet inmiddels al heel veel en kan een aardig woordje Thais. Onze laatste gasten kunnen ervan getuigen dat Nathan een prima gids is.alt

altChester studeert in Chiang Mai de DTS. Dit is een bijbelschool met theorie en praktijk. Hij zit in een groep van 9 studenten met 7 verschillende nationaliteiten.
 Hij heeft het enorm naar zijn zin. De theoriefase duurt nu nog maar 5 weken en dan begint de 7 weken durende praktijkfase. Chester gaat met de helft van de groep naar Nepal.

 

Buddy

In memory of our faithful pet!

About fourteen years ago we welcomed Buddy, a beagle, into our family. She was a super fun dog. She was a little mischievous but she had a super sweet character. She was very good with kids and never hurt anything or anyone. She did have her natural hunter instinct and so she ran away a couple of times. The fast food shop knew where she lived so they returned her to us a couple of times after she had run away. One time she ran away while it was snowing but she wasn’t able to find her way back because her tracks had been erased. Luckily she was returned to us by someone who knew her. Leaving grocery bags on the floor with bags of candy in them wasn’t possible because when you returned a little later to put the groceries away you would only find empty candy bags. Another time grandpa left the mackerel on top of the fireplace to warm it up and everyone went upstairs for a bit and when we returned the mackerel had disappeared and we saw Buddy licking her mouth in approval of that very fine fish.

When we decided to come to Thailand we wanted to make sure that Buddy would have a good home and we succeeded. A friend of ours had always been crazy about Buddy and Buddy had always been crazy about her. We plucked up the courage and asked her if she was willing to “adopt” Buddy. We are forever grateful. Buddy lived with her for almost 8 more years and had a really good life there. Near the end of October we received news that Buddy was sick and that our friend didn’t know if Buddy would make it. On November 4th she died. We were all very upset even though she hadn’t been with us for 8 years.

Thank you dear friend for the love and care that you’ve given Buddy. We are forever grateful.

 

An Accident Waiting to Happen

Behind the wheel with a little too much alcohol is an accident waiting to happen.

At this moment I, Peter, am recovering from a motorcycle accident which was caused by a car driver who had had a little too much to drink.

I was driving home from church on Sunday September 7th when I noticed a car parked on the side of the road and so I automatically went to the middle of the road in order to pass by safely. When I was about 50 meters from the car it suddenly pulled away and made a U-turn. The driver of that car did so without using either a turn signal or turning his headlights on. The only option I had was to go even further to the right but sadly there was no escaping that collision. I got launched over the hood of the car and landed 10 meters further down the road.

Tatjana, who was also making her way home from church, was about 3 minutes behind me with the car. I didn’t have my phone with me and I knew she still had to pass me so I asked someone for a phone and called Tatjana to tell her that I had had an accident. A lot of people stopped to help me. Some of them wanted me to sit up and others wanted me to stay down, which was what I had been thinking because I had no feeling in the lower parts of my legs. An ambulance had already been called.

In the hospital they first cleaned out my wounds and a couple of x-rays were made. The doctor on duty didn’t know whether or not there was a fracture in my ankle because it was pretty swollen. We then decided to go home and try to get a good night’s sleep.

The next morning we headed back to the hospital and there we heard that there probably was a fracture in my ankle. They then made another x-ray and it showed that there was a fracture and so I had to have surgery.The doctor told me I wasn’t allowed to put any weight on my ankle for 6 weeks but that I should keep trying to get some movement into it. This has become my daily task which isn’t very pleasant since my butt hurts pretty badly from the accident.

 

How is Peter doing?

After 7 days the stitches from the surgery were removed but sadly I did get an infection in my foot. Luckily though it wasn’t in the area where the surgery happened but on the other side of my leg. This got me hospitalized once again because the doctor was afraid that it might spread to my bones.

During my stay at the hospital they discovered that I have an enlarged kidney and so they had to do some extra examinations. It turns out that there is a bottleneck between my kidney and bladder. In about 2 months we are going to see if it got any better because it could also be a result of the accident. So we will wait and see what the follow-up examination will turn up.

The abrasions on my legs and arms are healing up nicely but the wounds on my shin are deeper and thus taking longer to heal.
Friday October 10th I have to go back to the hospital to see the doctor to check on how my bone fracture is healing.

Until that time I have to keep trying to get movement back into my leg and I am mass murdering time with things I can do on the computer while keeping my leg up.

 

Plotseling bezoek aan Nederland

Voor dit artikel is geen vertaling beschikbaar.
There is no translation available for this article.

altOp 12 april jl vlogen Peter en ik plotseling naar Nederland. Dit was absoluut niet gepland, maar wel heel belangrijk. Peter zijn broer had te horen gekregen dat hij hersentumoren had en op dat moment ging zijn gezondheid ook als een speer achteruit. Wij wilden niet wachten tot er ergere berichten zouden komen, maar wij wilden Peter zijn broer zien. Wij wilden bij hem en zijn gezin zijn en bij Peter zijn ouders en andere broer en zus en aanhang. Onze kinderen bleven achter in Thailand bij verschillende gezinnen. Wij zijn ruim twee weken in Nederland geweest en het was een speciale, bijzondere tijd. We hebben als familie geschiedenis geschreven die we nooit meer zullen vergeten. Het gaat niet goed met Peter zijn broer, hij zal een zware periode van chemokuren tegemoet gaan in de hoop dat hij daarmee extra jaren krijgt toegevoegt aan zijn leven. Dit zou super zijn.

Tijdens deze periode hoefde Peter niet stil te zitten, want bij zijn broer moest de badkamer afgewerkt worden, want zijn broer was halverwege gekomen en kon door zijn ziek zijn niet verder. Samen met iemand anders mocht Peter zijn handen uit de mouwen steken.

Onze jongens hebben ook een goede tijd gehad, ondanks dat ze thuis en ons wel misten. Na 2 1/2 week stonden wij ineens weer voor hun neus, hier kon de één iets beter mee omgaan dan de ander.

Dank jullie wel voor jullie medeleven in deze periode.altalt

 
More Articles...